Hah yine deprem.

Şu saatlerde İzmir'de gökyüzü kızıla çalan bir mavi.. Fazlasıyla kızıla çalan.



Nerdeyse bi 20 dk önce öyle bir sallandım ki. Önce o an geçen uçak yüzünden sandım, sonra dışarıda deli gibi esen rüzgar geldi aklıma çünkü normalde onlar da ofisimdeki malzemelerin az da olsa sallanmasına neden olur. Ama fark ettim ki sallanan şey, diğerleriyle birlikte sandalyem.
Etrafımdaki tüm telefonları alıp dışarı koştum, ilk kattayım ve çıkış kapısı 3 sn uzağımda. Neyse ki durdu sarsıntı.

İşim gücüm yok bi de şimdi, acaba bu akşam deprem olursa nereye saklanayım diye düşüncem, hey allahım ya.

Don suz geceler dilerim.
Saygıyla kalınız deprem hanım.

Ege'de Deprem (?)

Ölüm;
Ne kadar yakındır bize, biz hep onu çok uzaklarda sanırız.
Düşününce oldukça kolay görünüyor, dünya üzerindeki tüm dertlerinizden sıyırıyorsunuz kendinizi; bi gün bi bakmışsınız hopppalaaa; sizi üzen herkes ardınızdan ağlıyor, pişman oluyor hepsi; ne güzel sonunda anladılar...
Diğer tarafından bakıyosunuz olaya, e nolmuş üzüldüler pişman oldularsa; bikaç gün bikaç hafta ya da bikaç yıl sonra unutup yine gülüp eğlenmeye başlayacaklar ve siz yanlarında olamayacaksınız...

Bir korkum var nerdeyse yılın başından beri, deprem.

Sevdiğim herkes ölürse ve ben bir başıma kalırsam ne yaparım? Bu benim için toparlanamayacağım bir yıkım mı olur yoksa bi süre sonra hayatımdaki tüm sevdiklerim yok olduğu için hiç olmadığım kadar hür ve acı içinde mi olurum?

Bir ihtimal daha var o da benim ölüşüm. Şayet ki bir gün deprem nedeniyle ölürsem üzüleceğim şeyler sevdiklerimle bir ömrü yaşamak, onlarla paylaşabileceğim en mükemmel şeyleri paylaşmaktan yoksun olmak olmaz asla, minicik bedenlere yaşayamayacakları için yardım edemediğim, sevdiğim insanların ya da tanımadıklarımın yaşadıkları acılara ortak olmadığım için üzülürüm.

Yalnız öyle bir aşılanmış ki beynime büyük bir depremde her şeyin yerle bir olacağı... Müteahhitlerden, kullanılan malzemelerden, evlerimizi yapan inşaat ustalarından nasıl da emin değiliz...

Huzur içinde, gözlerini sessiz sakin kapatmak da var, acılar içinde haykıra haykıra ölmek arzu ederek kapatmak da var gözlerini hatta kapatamamak...

Huzur ve sükunet içinde yaşamayı dilediğim kadar;
Huzur ve sükunet içinde ölmeyi de diliyorum.
N.

I've got the moooooooves....like Jagger

Bu deprem bilimcilerin hepsine kastım var şu sıralar. Uyuyamıyom lan sizin yüzünüzden geceleri. göt korkusu böyle bişey heralde. Yatağımın baş ucuna bir şişe su doldurup koydum, ilerleyen zamanlarda bisküvi misküvi falan biraz nevale de koycam, hani olur da bina üstüme çökerse, ben içinde sağ kalırsam, maazallah ciğer yetmezliğinden ölmeyeyim diye.


Her an hassiktir şimdi sallanıoz diye kalbim yerinden fırlıyo, sallanan bi saat var ona dikiom gözleri hemen koridordaysam, başka bi odadaysam hemen lambalar. Off delircem.

Sonra içiom içiom, sokarım böyle hayata hadi ölelim diyom. İki saattir İzmir ağzıyla yazıyom bu arada, yeni farkettim :D. Yumurta göte dayanınca insan özüne dönüyor demek ki. :)

Diyeceğim şu: Çok bilmiş bilim adamları böyle konuşup insanların psikolojisini bozacağına, belediyelerle işbirliği yapsınlar ve şehirlerimizi depreme daha dayanıklı  hale getirsinler.

400 küsur yıl önce olmuş en büyük deprem İzmir'de, bi de şimdierde mi olcak, nnansını satayım ne talihli başım var, doya doya bi yaşayamadım ya.

Soldan sağa: Züriye ve Ben; Öndekiler bira, arkadaki de Alsancak. :)

Ben gitçem burdan.

Vazgeçmek-vazgeçilmek-vazgeçenler-vazgeçemeyenler

"Ne garip değil mi..
Bir insana vazgeçilmez olduğunu hissettirdiğinizde,
İlk vazgeçeceği kişi siz olursunuz."

Freud



Tecrübeyle defalarca sabitlenmiştir.
Önemsenmek istiyorsanız -ki tüm insanların önemsenmeye ihtiyacı vardır- karşınızdakine bu vazgeçilmezlik hissini vermeyeceksiniz.




Not: İzmir'de olacağı söylenen 8,2 lik depremi sükunetle beklemekteyim.
Tay-yip-e oy çıksın diye Abd nin yapacağı suni bir deprem değildir umarım.

İzmir'imin güzel ve bilinçli halkına,
Sevgiler.